Xochilmica é a terra na que medran dende os bonsáis máis ananos ata as máis altas secuoias. A única que permite a utopía dos fungos verdes.

Xochilmica é a auga bendita dos domingos (2 p.m.) que rega a alma, que da a vida e en clave de re, saca e exortiza os males nocturnos do Belcebú de garrafa.

Xochilmica é o lume que prende o facho do entusiasmo, o que a musa inspiración emprega para acendelas súas farias.

Xochilmica é a madeira viva das fragas galegas. O pau de salgueiro do cadaleito do monstro milenario, máis non eterno…

Xochilmica é o metal indestructible que conforma o dobre casco dos petroleiros que non rachan.

 

¿Quén pode fuxir da realidade?

¿Quén se evade incluso das ensoñacións?

¿Quén vai máis alá?

 

¡Deteñan o tempo! Algo acaba de nacer.

Escoiten, saboreen, sintan.